<p><b>नारायण अधिकारी । साउन १४, चितवन (रासस)। </b>नेपालमा पाटेबाघ संरक्षणमा चुनौती रहे पनि सफलता मिलेको छ । नेपालले सन् २०२२ सम्म बाघको सङ्ख्या २५० पुर्याउने लक्ष्य नजिक पुगेको हो । नेपालका तराईसँगै पहाडी क्षेत्रमा समेत पाटे बाघ पाइन्छ ।<br></p><p>राष्ट्रिय निकुञ्ज तथा वन्यजन्तु संरक्षण विभागका महानिर्देशक डा दीपककुमार खराल बाघ संरक्षणमा नेपाललाई सफलता मिलेको बताउनुहुन्छ । सफलतासँगै चुनौती रहेको भन्दै उहाँले रणनीतिक योजनामार्फत संरक्षणमा जुटेको बताउनुभयो । उहाँले भन्नुभयो “हामी लक्ष्यको नजिक छौँ । यसै वर्ष बाघ गणना गर्छाैं ।” सन् २०१८ को पछिल्लो गणनाअनुसार नेपालमा बाघको सङ्ख्या २३५ रहेको छ । सबैभन्दा बढी चितवन राष्ट्रिय निकुञ्जमा ९३, बर्दियामा ८७, बाँकेमा २१, पर्सामा १८ र शुक्लाफाँटामा १६ वटा बाघ रहेका छन् । महानिर्देशक खराल सन् २०१८ यता बाघको सङ्ख्या बढेको दाबी गर्नुहुन्छ । उहाँले भन्नुभयो, “पछिल्ला वर्षहरुमा बाघको गतिविधि हेर्दा सङ्ख्या बढेको अनुमान गर्न सकिन्छ ।”</p><p>बाघ संरक्षणमा विशेष कार्यक्रम सञ्चालन गर्ने योजना रहेको उहाँको भनाइ छ । बाघको बासस्थानको पहिचान र सम्भाव्यता अध्ययन गरिँदै छ । बाघ पाइने ठाउँमा बासस्थान सुधार गर्ने भन्दै उहाँले भन्नुभयो, “आहारा प्रजाति बढाउन आवश्यक घाँसे मैदान, पानी पोखरी र सिमसार क्षेत्र सुधार कार्यक्रम अगाडि बढाउँछौँ ।”</p><p> बाघसम्बन्धी अध्ययन, अनुसन्धान, अनुगमन र प्रविधिको विकासको उपयोग गरिने उहाँको भनाइ छ । मानव र वन्यजन्तुबीचको द्वन्द्व न्यूनीकरणका लागि घटना भइसकेपछि राहत वितरणलाई सरलीकरण गर्ने, घाइते बाघका लागि उद्धार केन्द्र व्यवस्थित गर्ने, पहाडी क्षेत्रमा समेत बाघ देखिएकाले ती क्षेत्रमा बासस्थानको विकास गर्ने खराल बताउनुहुन्छ ।</p><p>राष्ट्रिय प्रकृति संरक्षण कोषको सदर चिडियाखाना प्रमुखसमेत रहनु भएका बाघ विशेषज्ञ डा चिरञ्जीवी पोखरेल चोरीशिकार रोक्नुपर्ने, मानव र वन्यजन्तुबीचको द्वन्द्व घटाउनुपर्ने तथा बासस्थान संरक्षण गर्नुपर्नेमा जोड दिनुहुन्छ । रणनीतिकरूपमा बाघ संरक्षणमा लाग्नुपर्ने उहाँको भनाइ छ । उहाँले भन्नुभयो, “बाघ संरक्षणमा गरिएका प्रयासहरु अझै पर्याप्त छैनन् ।” बाघको महत्वका बारेमा जनचेतना फैलाएर आम समुदायलाई संरक्षणमा केन्द्रित गर्नुपर्ने उहाँको भनाइ छ ।</p><p>बाघले मानव आक्रमण गर्दैगर्दा रोगव्याधिलगायतका समस्याले कमजोर भएर आक्रमण गरेको हुनसक्ने भएकाले सूक्ष्म अध्ययन आवश्यक भएको पोखरेलको भनाइ छ । उहाँले भन्नुभयो, “बाघ कमजोर भएर मानवलाई आक्रमण गर्छ ।” बाघले मानवलाई कम क्षति गर्ने गरी संरक्षणका योजना बनाउनुपर्नेमा उहाँको जोड छ । </p><p>नेपालमै सबैभन्दा बढी बाघ रहेको चितवन राष्ट्रिय निकुञ्जका प्रमुख संरक्षण अधिकृत अणनाथ बराल बाघ र मानवबीचको द्वन्द्व न्यूनीकरण गर्नुपर्नेमा जोड दिनुहुन्छ । वनमा आश्रित हुन बाध्य समुदायलाई समयमै वैकल्पिक पेशामा लगाउन सकिएमा द्वन्द्व घट्ने उहाँको तर्क छ । सन् २०१४ मा यहाँको वरण्डाभार क्षेत्रमा भेटिएको बाघ सन् २०१८ को गणनामा नभेटिएकोमा हालै मात्र तस्करहरुसँग उक्त बाघको छाला र हड्डी फेला परेको उल्लेख गर्दै उहाँले भन्नुभयो “बाघको चोरीशिकार थाहा नहुने ढङ्गले भएको हुन सक्छ ।”</p><p>दुर्लभ एकसिङ्गे गैँडा र बाघको संरक्षणमा केन्द्रित यस निकुञ्जका प्रमुख बराल गैँडाको चोरीशिकार भएको थाहा हुने भए पनि बाघको कतिपय घटना थाहा नहुने बताउनुहुन्छ । तस्करले बाघ मारेर अवशेष नछोडी लान सक्ने भएकाले चोरीशिकारी नियन्त्रणमा फरक रणनीतिका साथ लाग्नुपर्ने उहाँको भनाइ छ । भित्रभित्रै चोरीशिकार हुँदा भारतमा बाघ मासिएको थाहा नभएको उदाहरण दिँदै उहाँले भन्नुभयो, “बाघको चोरीशिकारी नियन्त्रणका लागि सबै लाग्नुपर्छ ।”</p><p>सन् २०१० मा लागू गरिएको बाघ संरक्षण विशेष कार्यक्रम हाल नभएको भन्दै उहाँले विशेष योजना बनाएर संरक्षणमा जुट्नुपर्ने अवस्था आएको बताउनुभयो । उहाँले भन्नुभयो, “विशेष कार्यक्रम लागू भएमा बजेट हुने र सोहीअनुसारको कार्यक्रम लागू गर्न सकिन्छ ।” हाल बाघ संरक्षणमा नारा भए पनि बजेट नभएको उहाँको गुनासो छ । बाघ प्रायः मानव बस्तीमा आउँदैन । आफ्नै आधार इलाका बनाएर बाघ बस्ने गर्दछ । पाटेबाघ विश्वका १३ देशमा पाइन्छ । विश्वमा बाघ पाइने १३ मुलुकका सरकार तथा राष्ट्र प्रमुखको सन् २०१० मा रसियाको सेन्टपिटर्सबर्गमा भएको सम्मेलनले बाघको सङ्ख्यालाई सन् २०२२ सम्ममा दोब्बर बनाउने प्रतिबद्धता गरेको थियो । सो प्रतिबद्धताअनुसार नेपालले सन् २००९ को गणनाअनुसार नेपालमा रहेका तत्कालीन बाघको सङ्ख्या १२१ लाई दोब्बरभन्दा पनि बढी २५० वयस्क बाघ पु¥याउने प्रतिबद्धता गरेको थियो । जुन लक्ष्य हासिल हुने दिशामा नजिक रहेको छ ।</p><p><br></p><p><br></p><p><br></p>
