खोज

–दीपेन्द्र सरकार

कुनै प्रलय नै आउने त छैन
न कुनै आँधी बेरी
न भोकमरी नै छाउने छ
आधा दिनमा अन्धकार बनेर
सायद बत्ती बाल्नु पनि पर्नेछैन
त्यो दिन चक्रपथ, चाबहिल पनि उस्तै हुनेछ
त्यही जाम, तेहि सकस
के थापाथली, के बल्खु
सबै सदाझैँ उस्तै उस्तै
त्यो दिन, पशुपतिनाथमा पनि
उहि धुनमा घन्ट बज्नेछ
साँझमा आरती उसरी नै उत्रनेछ
स्वयम्भु उस्तै शालिन, सुन्दर नै रहिरहनेछ
अनि जामे मस्जिद र घन्टाघरअघि माग्न बस्नेहरु
त्यस्तै, त्यसरी नै मागिरहकै हुनेछन्
किर्तिपुरका माइक्रोमा चड्नेहरुको
तानातान र तछाडमछाड
इन्द्रचोकको भिड
रत्नपार्कको चटक
सबै उस्तै अनि दुरुस्तै हुनेछ पहिलेझैँ
त्यो दिन पनि चितवनका माइक्रो छुट्नेछन्
र बुटवलका रात्रीबस चल्नेछन्
न कालीगण्डकी नै रोकिनेछ एकछिन
न त पन्चकोट छुट्टिनेछन्
न कुकुर भुक्न छाड्नेछन्
न चरा चिरविर गर्न छाड्नेछन्
हो,
त्यो दिन सायद नेपाल बन्द पनि हुनेछैन
कुनै आश्चर्य देखिने छैन त्यो दिन
जुन दिन तिमी
हातमा एकथान पासपोर्ट बोकेर
एउटा सुटकेस लतार्दै
रातो टीका र पहेलो खादामा सजिँदै
पछाडि फर्केर एकपटक हात हल्लाउदै
बोर्डिङतिर ओझेल पर्नेछौ
आफ्नो सपना बोकेर
हो साथी त्यस्तो केही हुनेछैन त्यो दिन
सधैँजस्तै दिन उज्यालो हुनेछ,
घाम झुल्कनेछ अनि अस्ताउने पनि छ
हावा बहनेछ आफ्नै बहाबमा
सांझमा बत्ती बलेकै हुनेछन्
उस्तै साधारण दिन हुनेछ
जुन दिन तिमी आफ्नो माटोलाइ विकल्पमा राख्दै
तेहि माटोमा शिर जुधाएर
सपनाको उडान भर्न
भर्‍याङ चड्दै हुनेछौ
त्यो दिन संसद चलेकै भए नि रोकिनेछैन
तर साथी,
त्यो दिन सबैको लागि उही हुनेछैन
घरको छेउपट्टीको कोठाको ढोकाको बुँधोमा
भोटे ताल्चा ठोकिनेछ
पिँडीको डिलमा ओछ्याउने त्यो गुन्द्री एक्लै हुनेछ
खोपा र टेबुलका छेउमा राखिएका किताबहरु बन्दी बन्नेछन्, धुलाम्मे बनेर लुप्त हुनेछन्
गिलासमा सजाइएका कलमहरु
मसी सुकेर रक्तविहीन नलीझैँ बन्नेछन्
जिन्दगी कोर्ने श्वेत कापीका पाना
बिस्तारै धमिलिदै जानेछन्
तिम्रा रोजाइमा परेर चिटिक्क सजिएर
बजारतिर झर्ने ती कोट र शर्ट
अनि जुत्ता बुट
मुसाको निम्ति जिन्दगी चडाइदिएका हुनेछन्
हुन त कुनै ठूलो मन्दी त आउनेछैन
जुन दिन तिमी
बागमती, विष्णुमती र बौद्धनाथ हेर्दै
बुढेसकालको तिर्थाटन सम्झेर
फर्कीआउने कसम खादै बादलमाथी पुग्नेछौ
साथी
तर सानासाना खुसीमा रमाउनेको लागि
त्यति ठूलो संसार विरक्त लाग्छ
वाक्क लाग्छ
नभैदिए हुन्थ्यो झै लाग्छ
किनकी,
त्यो दिनदेखि
भान्सामा एक मुठी चामल कम पाक्नेछ
त्यो स्टिलको थाल आलमाडीमा एक्लै बन्नेछ
कस्तो चर्को? घिरौलाको तरकारी?छ्या!
कति खुर्सानी हाल्न सकेकी?
यस्तै घुर्काइ सुन्न कुरेका कानहरु
कुर्दाकुर्दै टोलाएर झस्कनेछन्
खाना थपिदिन खस्रा हातमा सजिएको
चिल्लो पनिउँ, फुर्स्रो आशमा काम्नेछ
कति मोबाइलमै झुन्डिन्छस् ?
भन्ने गालीहरु
मनभित्रभित्रै गुम्सिएर तड्पिनेछन्
बालाइ गला पर्‍यो पानी ल्याइदे त?
भन्ने बोलीहरु
फेरी एकपटक झुक्किएर निस्कनेछन्
अनि स्तब्ध बनाइदिनेछन् साँझहरु
धाराबाट भान्सासम्म पानी ल्याइदे
गाई बाख्रा फोइदे
अनि बाको कमिज नि धोइदे
यी आदेशहरु तिमीजस्तै पलायन हुनेछन्
साझँबत्ती ढिला बल्नेछन्
भान्साकोठाको बुँधो ढिलो उघारिनेछ
अब त्यो डहरो र गोरेटोले
तिम्रो अत्तरको अड्कल पाउनेछैन
छिमेकीले रहर र शहरका गफमा गफिन पाउनेछैनन्
हुन त त्यो दिन कुनै विद्यालय बन्द हुनेछैन
न डाक्टरको हड्ताल
न त चक्काजाम
जुन दिन तिमी संसारको पल्लो छेउ पुग्नेछौ
तर,
हजार जून कटेकी बजैले
एउटा जूनबाट टाढिनुपर्नेछ
गोठको गाइले दाम्लोभित्रैबाट कराउनेछ
बोलाउनेछ, खोज्नेछ तर पाउनेछैन
चियाको चुस्कीसँगै उडाउन खोज्ने हितैषीहरु
आफ्नै आत्मा परदेशीएको महशुस गर्नेछन्
बाटो, पधेरो, चौतारो,
चोक, गल्ली, चियापसल
तिम्रो आउजाउ गर्ने समय सम्झिरहेका हुनेछन्
अनि सुन त,
शहरबाट घर जाँदा
आमालाइ हर्लिक्सका बट्टा अनि
बालाइ प्रेसर र सुगरको दबाइ कोसेली लिएर जाने
बेलामै औषधि खान सम्झाइदिने
‘एकजना’ अर्थात् तिम्रो
तिम्रो अभाव सधैँ खड्किरहनेछ ।

पर्वत |