कबिता “रहर”

<p><b>भूमीराज शर्मा </b></p><p><br>पल्लाघरे साहुको छोरा बोर्डिंग पढ़न जान्छ ।<br><p> बोर्डिंगमा अंग्रेजी पढ़छ मीठो खाजा खान्छ ।।<br> म त हजुर गरीबको छोरो स्कूल सरकारी ।<span class="text_exposed_show"><br> एक छाक खान पाउनु छैन ढ़िडो तरकारी ।।</span></p><p><br></p><p> उस्लाई लिन बस आउछ जान्छ त्यसमा चढ़ी ।<br> डॉक्टर पाइलट इन्जिनियर बन्छ रे ऊ पढ़ी ।।<br> म त गर्छु बिहान बेलुका उकाली ओराली ।<br> मैले पढ़ी बन्ने होला आखिर साहुको हली ।</p><p><br></p><p> मेरो पनि रहर थियो डाक्टर बन्ने इच्छा ।<br> को संग गई पढ्ने खर्च मागुं मैले भिक्षा ।।<br> न त कोहि भेटिन्छ नै दिलाई दिने दीक्षा ।<br> किन यस्तो हुँदो रैछ फरक खालको शिक्षा ।।</p><p> पहिले नै कोरिन्छ रे उसको मार्ग चित्र ।<br> कम्प्यूटर चलाउंछ रे पढ्ने कक्षा भित्र ।।<br> यता मेरो कक्षा भित्र छैन बस्ने ठाउँ ।।<br> राम्रो पढ़न पाइन भनी भन्न कता जाऊं ।।<br></p></p>