कविता: हुदैन कन्यादान

<p>भन्छु कथा तिजको बेलामा समेटेर यो वेदना&nbsp;<br></p><p>कन्यादान छोरीलाई दिन्छन हाम्रो समाजमा&nbsp;</p><p>दान दिनलाई हैन जन्मेकी छोरी यस धर्तीमा&nbsp;</p><p>पठाएको प्रकृतिले उनलाई जगतसृष्टि राख्न</p><p>पढेकी खोज्छन बुहारी त गर्वपतन छोरीलाई&nbsp;</p><p>छोरी नभई रहन्न संसार यहाँ भन्देउ सबैलाई।&nbsp;</p><p>हुर्काई बढाई छोरी पठाई दाईजो दिएर यहाँ&nbsp;</p><p>आमाबाबु बित्छ जिन्दगी छोरा च्यापेर यहाँ&nbsp;</p><p>छोरीले जस्तो माया गर्ने हुन्न कुनै अरु सन्तान&nbsp;</p><p>शिक्षित बनाईदेउ छोरीलाई पर्दैन दाईजो दिन&nbsp;</p><p>जति सम्मान ज्वाईको हुन्छ उत्ति बुहारी पनि&nbsp;</p><p>हुनुपर्छ बराबारी यहाँ भन्देउ है सबैलाई भूमि&nbsp;</p><p>एकै रथका दुई पांग्र भन्छन् महिलापुरुष यहाँ&nbsp;</p><p>फेरी किन हुन्छ लैकिङ्ग विभेद यहि समाजमा&nbsp;</p><p>बुहारी भै कुनै भित्रिदैन त्यहाँ पश्चिमी समाजमा&nbsp;</p><p>हुन्छ सबथोक बराबरी बैबाहिक जीवनयात्रामा&nbsp;</p><p>दुईटै जान्छन कमाउन घरको कामलाई बाडेर&nbsp;</p><p>हुर्काउछ्न् छोराछोरी दुवै समान अवशर दिएर&nbsp;</p><p>कर्तब्य छ बराबरी त्यहाँ बराबर अधिकार पनि&nbsp;</p><p>छुट्याउदैन घरको काम गरुन महिलाले नै भनि&nbsp;</p><p>त्यसैले होला बिकासको मूल फुटाउछन् त्यहाँ</p><p>महिलालाई बनाई बलियो रथ चलाउछ्न त्यहाँ&nbsp;&nbsp;</p><p>हामले पनि सिक्नुपर्छ चलन देश बिकाश गर्न&nbsp;</p><p>महिला पूरुष हुनुपर्छ बराबरी हुदैन कन्यादान&nbsp;</p><p><b>रचना: बिष्णु गुरुङ 'एकता'</b></p><p><b>लेकसाईड, पोखरा&nbsp; &nbsp;</b></p><p><img src="http://sajhasabal.com/uploads/posts/63224fe8ee5eb3e69381b66e13bed4781536663464.png" style="width: 310px;"><br></p>