कविता ‘फेसबुके जहर’

<p>हरेक विहानका मिर्मिरे उषाहरुलाई</p><p>फेसबुके किराले चुसिरहँदा,</p><p>सम्वन्ध टुटाएर संसार जोड्ने</p><p>तितो सत्य भित्र मान्छेको जुनी लुकिरहँदा,</p><p>प्रविधिको सत्रुता कसरी हराउँला र खै</p><p>बेहाल समयमा म कसरी जिउँला र खै ।</p><p>—</p><p>जोड्यौ होला तिमीले संसारलाई एक ठाउँ</p><p>तर किन पलाइरहेछ मन भित्र घाउ,</p><p>मान्छेको सम्वन्ध बासनाको खेलौना हैन</p><p>फेसबुके प्रविधिमा कहाँ छ र चैन,</p><p>न निँद छ रातमा न चैन छ साथमा</p><p>ति जुटेका खुशीहरु रहँदैनन् हातमा ।</p><p>—</p><p>शंका भित्र लंका जल्दा आफ्नै मुटु बिरानो भाछ,</p><p>जुटेको मन टुट्नु पर्ने फेसबुकको सफलता रैछ,</p><p>हत्या हिंसा बलत्कार फेसबुकै उपहार</p><p>नाइकेलाई नि यहाँ कानुन नलाग्ने रैछ,</p><p>आफ्नो तोडेर पराई जोड्ने क्या सफलता छ यहाँ,</p><p>रहर भित्र जहर घोल्ने फेसबुके महाराज कहा कहाँ ।</p><p>—</p><p>आफ्नै छोराले बिर्षन्छ बात्सल्यको प्रेम,</p><p>अन्दाधुन्द चल्छ छुरा अँधेरी रातहरुमा,</p><p>बिलाइरहेछन् सम्वन्धका मिठा नाताहरु,</p><p>सल्बलाईरहेछन् घरघरमा फेसबुके जहरहरु,</p><p>प्रेमको पासो थापेर नगरेकै बेश डरलको खेती,</p><p>अधुरो खुशीमा हराइरहेछन् फेसबुके जुकर्बर्गहरु ।</p><p><b>-&nbsp;लिला बल्लभ नेपाल, बिराटनगर</b></p><p><img src="http://sajhasabal.com/uploads/posts/2aaf831c229f230e927b659a6586aef11602477635.jpg" style="width: 335px;"><b><br></b></p>