जब ७९ घण्टासम्म समुद्रको १६०० फिट मुनी फसे दुई व्यक्ति, अन्तिम समयमा यसरी गरियो उद्धार

<p><b>एजेन्सी |</b> टाइटानिकको भग्नावशेष देखाउन गएको टाइटन पनडुब्बी अझै बेपत्ता छ र भित्र रहेका ५ जनाको खोजी भइरहेको छ । तर मानिसहरू यसरी समुद्रमा फसेको यो पहिलो पटक भने होइन ।<br></p><p>करिब ५० वर्षअघि दुई जना बेलायती सैनिकले ६ फिट चौडा एक स्टिल बलभित्र यसै गरी पानी भित्र तीन दिनसम्म बिताउनु परेको थियो ।</p><p><img src="https://sajhasabal.com/wp-content/uploads/2024/10/c8e6bda4625755ba9d9bdcd7e7aa85df1687419113.jpg" style="width: 584px;"><br></p><p>यो घटना आयरल्यान्डबाट करिब १५० माइल टाढा भएको थियो । उनीहरूलाई उद्धार गर्दा यो पनडुब्बी समुद्रको १५०० फिट मुनी थियो र त्यसमा १२ मिनेटको अक्सिजन मात्रै बाँकी थियो ।&nbsp;</p><p>यो कथा पाइसीसी III को हो । २९ अगस्ट १९७३ मा, रोयल नेवीका कर्मचारी रोजर च्यापम्यान (२८) र इन्जिनियर रोजर मलिनसन एक दुर्घटनापछि एट्लान्टिक महासागरको निकै मुनी गएका थिए । उनीहरूलाई बचाउन ७६ घण्टाको उद्धार कार्य चलाइएको थियो ।</p><p><b>त्यस दिन के भएको थियो ?</b></p><p>घटना भएको दिन, रोजर च्यापम्यान र रोजर मलिनसन आयरल्यान्डबाट करिब १५० माईल टाढा एट्लान्टिक महासागरमा टेलिफोन केबल बिछ्याउने काम गरिरहेका थिए ।</p><p>सन् २०१३ मा, बीबीसीले रोजर च्यापम्यान र रोजर मालिनसनसँग यस घटना बारे&nbsp; कुराकानी गरेको थियो । च्यापम्यानले त्यति बेला बीबीसीलाई भनेका थिए, ‘हामी पानीभित्र आधा माइल प्रतिघण्टाको गतिमा यात्रा गरिरहेका थियौँ । त्यहाँ सतहमा पुग्थ्यौँ । पम्प र जेट प्रयोग गरेपछि केबल बिछ्याउँथ्यौँ ।’</p><p>यस्तै, रोजर मेलिनसनले घटनाबारे स्मरण गर्दै भनेका थिए, ‘यो सबै गर्दा असाध्यै थकाई लाग्थ्यो । बाक्लो कुहिरोमा सडकमा गाडी चलाइरहेको र एउटा सेतो लाइनलाई विश्वास गरेर हामी ड्राइभ गरिरहेका छौँ जस्तो लाग्थ्यो ।’</p><p>उनले थपे, ‘त्यति बेला हामीले २६ घण्टा लगातार काम गर्नुपर्दथ्यो, त्यो पनि नसुतीकन । घटना हुनु केही दिन अघि मात्रै यो पनडुब्बी एउटा सानो दुर्घटनाको सिकार भएको थियो । त्यसपछि यसको अक्सिजन ट्याङ्क फेरिएको थियो ।’</p><p>घटनाबारे थप्दै उनले भने, ‘हाम्रो आफ्नो पनडुब्बी एउटा डोरीमार्फत माथि तानिने हो कि भनेर प्रतीक्षा गरिरहेका थियौँ । डोरी र झोलाको आवाज आइरहेको थियो, यस्तो सधैँ हुन्थ्यो । तर अचानक हामी डुब्न थाल्यो र पनडुब्बीमा नराम्रोसँग झट्का लागिरहेको थियो । त्यति बेला असाध्यै डर लाग्यो ।’</p><p>त्यसपछि दुवै नाविकले पनडुब्बीको विद्युत् आपूर्ति बन्द गरिदिए । यो पनडुब्बी समुद्रको सतहबाट १५,७५ फिट तल आएपछि रोकियो ।</p><p>यस अवधिमा दुवै नाविकलाई कुनै विशेष चोट नपुग्नु राहतको कुरा थियो ।&nbsp;</p><p><b>उद्धार कार्य</b></p><p>त्यसपछि च्यामम्यान र मेलिनसनले फोनमार्फत मद्दत मागे । दुर्घटना भएका बेला उनीहरुको पनडुब्बीमा ६६ घण्टा मात्रै अक्सिजन बाँकी थियो ।</p><p><img src="https://sajhasabal.com/wp-content/uploads/2024/10/6fbeaf80823ccc9448f020d9f624b9391687419194.jpg" style="width: 562px;"><br></p><p>पाइसीसी III ले मद्दत मागेपछि उनको सहयोगी जहाज पिकर्स वायेगर कर्क सहरका लागि प्रस्थान गर्‍यो । त्यसपछि वायेगरले पाइसीस III सँग मिल्दोजुल्दो दुई पनडुब्बी पाइसीस II र पाइसीस V लाई लिएर घटनास्थलतर्फ गयो ।</p><p>त्यसपछि केही जहाज र एक विमानलाई घटनास्थल नजिकै रेस्क्यू अपरेशनमा मद्दतका लागि तैनाथ गरियो ।</p><p><b>अत्यन्तै कठिन उद्धार कार्य</b></p><p>तीन दिनसम्म चलेको उद्धार कार्यमा पहिले डोरीको सहायताले पाइसीस ।। लाई समुद्र मुनी अड्किएको पाइसीस ।।। नजिक पठाउने कोसिस गरियो तर यो डोरी चुँडियो । त्यसैले त्यो फिर्ता हुनुपर्‍यो ।</p><p>त्यसपछि पाइसीस V लाई पनडुब्बी खोज्नका लागि डोरीको सहारामा मुनी पठाइयो तर धेरै मेहनतपछि पनि त्यसलाई भेट्टाउन सकिएन । इन्धन सकिएपछि त्यो पनि फिर्ता हुनुपर्‍यो ।</p><p>यद्यपि, केही समय पछि पाइसीस V लाई पुनः पठाइयो । यस पटक भने यसले पाइसीस ।।। लाई भेट्टाउन सफल भयो ।</p><p>समुद्रको सतहमा फसेका दुवै नौसिनकलाई रानी एलिजाबेथले उनीहरूका लागि शुभकामना सन्देश पठाएको जानकारी दिइयो ।&nbsp;</p><p>मेलिनसनले यो घटनालाई याद गर्दै भने, ‘हामी असाध्यै खराब स्थितिमा थियौँ, चिसोको बीचमा असाध्यै मुस्किल अवस्थामा तर महारानीको सन्देशलाई हामीलाई उत्साहित बनाइदियो ।’</p><p>तर, पछि थाहा भयो त्यो सन्देश महारानीको तर्फबाट नभई क्विन एलिजाबेथ–टु नामको जहाजबाट आएको थियो&nbsp; ।</p><p><b>तीन दिनपछि बाहिर आए</b></p><p>अन्ततः धेरै कठिनाइ पछि सेप्टेम्बर १, १९७३ मा दुबैलाई बाहिर निकालियो ।</p><p>उद्धार गर्दा पाइलटहरूले पाइसीस III मा ८४ घण्टा ३० मिनेट बिताइसकेका थिए ।</p><p><img src="https://sajhasabal.com/wp-content/uploads/2024/10/611a30826cb44be0f7772ceb7869c7811687419165.jpg" style="width: 582px;"><br></p><p>च्यापम्यानले भने, ‘हामीले पानीमा गोता लगाउँदा हामीसँग ७२ घण्टाको लाइफ सपोर्ट थियो, त्यसैले हामीले कसैगरी थप १२.५ घण्टा निकाल्न सफल भयौँ । उद्धार गर्दा हामीसँग अक्सिजन सिलिन्डरमा १२ मिनेटको अक्सिजन बाँकी थियो ।’</p><p>यस घटनापछि रोजर च्यापम्यानले जागिरबाट राजीनामा दिए र आफ्नो रक्षा कम्पनी सुरु गरे ।</p><p>रोजर मलिन्सनले अर्को ५ वर्षसम्म त्यही कम्पनीमा काम गरे । घटना भएको वर्षौँ बितिसक्दा पनि दुई जना सम्पर्कमा रहिरहे ।</p><p><b><i>वेनेसा बेरफोर्ड / बीबीसी&nbsp;</i></b></p>